WERK

Het is Prinsjesdag geweest. En in de nasleep daarvan draait het hele circus van debatten op volle toeren.
Gelukkig hebben we de beschamende uitdrukking ‘participatiesamenleving’ niet opnieuw gehoord. Want de werkelijkheid leert, dat steeds meer mensen zich aan de kant gezet voelen en niet meer hun draai goed kunnen vinden in deze samenleving om er aan deel te nemen. En dat heeft met name te maken met hoe de Mammon regeert in de wereld.
We hebben in een geanimeerde groep die momenteel in en rond de Bethelkerk nadenkt over het verschijnsel werk een heel aantal zaken geconstateerd die wringen. In bedrijven en organisaties staat de kwaliteit van de arbeid te vaak niet centraal en mede daardoor wordt de werknemer een wegwerpartikel. Mensen die hun betaalde werk verliezen worden geregeld in vernederende en lachwekkende re-integratie-trajecten geduwd, van eindeloos brieven schrijven zonder enige kans op een baan tot en met kleinerende sollicitatie-cursussen. Vrijwilligerswerk is ook een probleem als je je baan kwijt raakt. Duw je daar niet iemand anders mee uit zijn baan? En de instanties beweren dat het je energie voor het schrijven van die sollicitatiebrieven wegneemt.
Misschien is het hier wat te eenzijdig weergegeven, maar het is wel de pijn van veel oudere werkzoekenden. En over de jongeren is dan nog niet eens gesproken. Velen van hen moeten door een lang traject van onbetaalde baantjes of korte contracten, voordat er iets opdaagt dat bij ze past en waar ze zich in kunnen ontwikkelen. Als het al zover komt. Stageplaatsen vinden lukt soms niet eens. Dat hoor je ook terecht of ten onrechte noemen in de motivatie van een aantal islamitische jongeren die zich in het dwaze en schandelijke avontuur van IS in Syrië en Irak storten. Dat ze geen kans zagen aan deze samenleving deel te nemen.
De economen en kenners van de financiële wereld zullen ongetwijfeld de neus ophalen voor deze analyse.
Maar in de kerk weten we vanuit onze bronnen, dat het zo niet mag. Arbeid zou opnieuw een kostbaar en edel aspect van het mens-zijn moeten worden. Niet iets om uit te houden door van vakantie naar vakantie te leven en uiteindelijk naar je pensioen, maar om voluit te leven en jezelf met plezier en voldoening te ontwikkelen en te verwerkelijken. Het vraagt een hele nieuwe kijk op de samenleving en een heel andere waardering van onbetaald en betaald werk. De automatisering en industriële processen vereisen misschien minder werknemers, maar veel teveel onmisbaar werk wordt niet uitgevoerd in de zorg voor ouderen en de begeleiding van jongeren, in het scheppen van een mooie en schone omgeving en in het opluisteren van het leven met kunst en cultuur.
Het is ook een vraag naar hoe je tegen de mens aankijkt. Organiseer je wantrouwen, omdat een mens kennelijk uit zichzelf tot niks komt en daarom tot activiteit moet worden gedwongen, of geef je vertrouwen en daag je de mensen uit om met alles wat je in je hebt er iets van te maken?
Dat laatste mag idealistisch klinken, maar het is wel de kern van het leven. In elk geval is het een betere weg dan de kwade trouw en het mislukte leven van enkelen tot uitgangspunt van beleid te maken.
We gaan met deze gesprekken door als pleisterplaatsen voor onderweg. Als je wilt mag je je aansluiten.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s