UITGEBLUST?

Het is een nare ervaring om uitgeblust te raken. Burn-out heet dat tegenwoordig met een Engels woord. Je energie lijkt opgeraakt. Niks lukt meer. Je hebt nergens meer zin in. En je hikt aan tegen iedere taak of klus.
Misschien wel het oudste verhaal van zo’n burn-out is dat over hoe Mozes is uitgeput geraakt in de woestijn. Hij is ernstig overvraagd geraakt. Lees het maar na in Numeri 11. Iedereen zeurt hem aan zijn hoofd. Om het hardst vragen de Israëlieten in de woestijn: Wie geeft ons vlees te eten? Wij denken terug aan de vis, die wij in Egypte aten voor niets, en aan de komkommers en meloenen, aan uien en knoflook. We drogen uit, er is helemaal niets, we krijgen alleen manna te eten… En zo gaat de litanie door.
Het leven, de verwachtingen van andere mensen, de eisen van de werkgever, de doelen die je jezelf hebt gesteld, allemaal kunnen ze worden tot een zeurende pijn, die je leegzuigt. Je komt niet meer op adem. De geest die over jou vaardig was lijkt stil gevallen.
Wat is het dan bijzonder om te lezen, hoe God zelf bedenkt om van die geest dan maar wat weg te nemen en op anderen te leggen. De verantwoordelijkheid rust niet meer op jou alleen, maar op ons met elkaar. Mozes mag zeventig mensen uitzoeken, en God daalt zelf neer, om zijn geest te verdelen en neer te leggen op de zeventig.
Zo is ook de kerk begonnen. De geest wordt neergelegd op honderdtwintig mensen, zodat niemand onder de last bezwijkt, maar allen er een deel van hebben. Delen van de geest is dus niet halveren, maar verdubbelen en nog meer.
De kerk zou dus het summum kunnen zijn van verdeling van de lasten, van lichtvoetig gedragen worden door de geest en resistent zijn tegen uitputting en burn-out. Maar zo lukt het in de praktijk lang niet altijd. Het moet iedere keer weer uitgevonden worden en gevierd en uitgevoerd. In elke tijd zijn de mensen weer aan elkaar gegeven om de vlagen van Gods wind te voelen en te delen. Die geest voedt zelfs mensen: Toen stak er een wind op door de Heer gezonden, en die voerde kwakkels aan uit zee en strooide ze over de legerplaats. Zo kreeg het volk te eten.
Het Pinksterfeest herinnert ons eraan, hoe de Geest ons niet van de aarde afblaast, maar de wind in de rug wordt. Daardoor gaan wij trefzekerder de wereld tegemoet. En in de geest van de scheppende Geest van God doet onze hand dan, wat onze hand vindt om te doen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s