EEN ANDER KONINKRIJK

Deze zomer bezochten we een zuidwestelijk stuk Frankrijk dat tegen de Pyreneeën aan ligt. Zo’n 500 jaar geleden was daar nog een zelfstandig koninkrijk, Navarre. De laatste koningin van dat rijk was Jeanne d’Albret. Zij overleed in 1572. Haar zoon werd koning van Frankrijk en vanaf toen hoorde Navarre ook bij Frankrijk.
Wat was zo bijzonder aan Navarre? Het was een heel oud koninkrijk waar vroeger ook nog een stuk van het noorden van Spanje bij hoorde, wat we nu Baskenland noemen. Maar wat vooral in de herinnering voortleeft is dat het land al protestants werd, toen onze Willem van Oranje nog een jongen was en aan zijn bevrijdingsstrijd in de Nederlanden nog moest beginnen. In de dorpjes in Navarre werden onder leiding van koningin Jeanne d’Albret de kerken hervormd. Veel pastoors zullen wel dominee zijn geworden. De kinderen en volwassenen kregen weer goed onderricht in de bijbel. Toen de koningen van Frankrijk 50 jaar later het hele hervormingsproces ongedaan maakten na de zogeheten Bartholomeusnacht, braken voor de protestanten eeuwen van vervolging en onderdrukking aan. Ondergronds hebben vele families hun geloof doorgegeven. Vanaf ongeveer 1750 werd weer oogluikend toegestaan dat de protestanten kerkgebouwtjes hadden. Een daarvan droeg de naam Bethel. Die klinkt ons bekend in de oren. Waarschijnlijk stond het in een bergdorpje in de Pyreneeën. De steen van het gebouw met het onbeholpen opschrift is bewaard in het museum in Orthez dat gewijd is aan koningin Jeanne en haar beweging. ??????????????????????????????? Ook de ‘psalmpompen’ ontbreken in het museum niet.orthez museum d'albret (4)
Op zondag hebben we een dienst bijgewoond. Het gaat er precies zo aan toe als bij ons. Ze zingen de psalmen op dezelfde wijze. En ook de gezangen klinken veelal bekend in de oren. Er werd toevallig een kind gedoopt. Ook net als bij ons soms, met al de kinderen om het doopvont heen. De dominee – zij had toevallig twee Nederlandse ouders en sprak de taal nog feilloos bleek na afloop – pakte het gedoopte kindje op en liep ermee door de kerk met de kinderen in haar kielzog. Zo liet ze iedereen het kindje zien. Het avondmaal gebeurde ook net als bij ons in een kring. Maar dan natuurlijk met stokbrood. Toen de dienst voorbij was en we weer naar buiten gingen was het een vermakelijk gezicht. Ze hadden de kerkbanken nog eens extra gepoetst en in de bruine was gezet. Het was gloeiend warm weer. Dus veel mannen hadden van achteren een bruine horizontale streep van de kerkbank in hun lichte overhemd overgehouden. Zo zie je maar, dat je op vele manieren kunt verbroederen.
We gaan nu aan een nieuw seizoen beginnen. Wat het ons brengt weten we niet. Gelukkig leven we vrij en in vrede met allerlei kerken en religies. Maar zoals in het koninkrijk Navarre kan alles zomaar opeens weer anders zijn. Dat het opeens heel mooi wordt of heel moeilijk. Dat iets zomaar lijkt te verdwijnen maar later toch weer tevoorschijn komt. Het vergt het nodige vertrouwen. In deze wereld en in de buurt. Maar dat is dan ook vanouds één van de leuzen van de protestanten: Alleen door vertrouwen!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s